Nieuw

Blog

Home / Opinie  / Weg met personal branding

Personal branding, het is de vloek van de echte discussie, de stop op persoonlijke groei en de start van vervlakking. Als we allemaal nou eens zouden kappen met personal branding, dan zouden we weer eens starten met echt contact. Want dit plastic gedoe is bij vlagen niet te harden. 

Personal branding. Let's quit it!

Ik wantrouw aardige mensen. Althans, laat ik wat specifieker zijn: ik wantrouw mensen die áltijd aardig en áltijd positief zijn. Natuurlijk omring ik mezelf niet met alleen maar azijnpissers, maar dat is het andere uiterste en wat mij betreft ook mijn wantrouwen waard. Alleen maar aardig zijn en positief, daar geloof ik niet in. We zijn allemaal mensen en hebben allemaal onze narigheden. We hebben allemaal ups en we hebben allemaal downs.  We zijn allemaal wel eens boos en we zien het allemaal wel eens niet zitten. Je overtuigt mij er gewoon niet van dat je oprecht alleen maar aardig bent.

Prozacje?

Maar als ik op het web lees, op de twitters en Facebooken en op de G+en en steeds meer blogs, dan lijkt het wel alsof een hele grote groep mensen in een vat met Prozac is gevallen. De blijheid, geïnspireerdheid en fantastisch-heid spat van mijn scherm. Het leven is mooi. De wereld een wonder. De mensen alleen maar bevlogen en krachtig.

Als er al negativiteit is, dan toch over een late trein of een lekke band of toch in elk geval iets actueels. Die eerste 2 omdat ze zo herkenbaar zijn voor de anderen, die laatste omdat dat het goed doet bij de volgers/vrienden/fans. Maar pas op, want zelfs deze minimale en personal-brand-fähige klaagzangen worden al snel gepareerd door een welgemeende DM van een volger/vriend/fan die je waarschuwt dat zoveel negativiteit niet goed is voor hoe je overkomt. Je personal brand dus. Getsie.

Evolutie

In 2001 publiceerde ik mijn eerste blog. Ik vond het nog best eng om ook op internet mijn mening te geven. Gek, want offline deed ik dat graag, ongevraagd en veel. Mijn eerste stukjes zijn dan ook echt stukjes (moet ik toegeven wanneer ik ze teruglees). In veel ervan was mijn mening verpakt als vraag – een vraag waar ik natuurlijk al een antwoord op dacht te hebben – zodat ik toch vooral niemand al te hard tegen het hoofd stootte.

Maar langzamerhand werd ik voor dat omslachtige gedoe te ongeduldig. In de jaren erna werden mijn blogs steviger, ongeduldiger, duidelijker, controversiëler en stekender. Dat past ook veel beter bij mij, want hoewel de soep helemaal niet zo heet is als hij wordt opgediend, vind ik ongenuanceerdheid een prima start van een goed gesprek. En omdat men toen (in dat grijze verleden) nog uitgebreid op blogs reageerde, volgde die nuance vaak (niet altijd) wel in de reacties. De gesprekken die ik toen had waren stevig, goed, soms onwijs irritant, maar toch bijna altijd wel zinnig. Ik zei wat ik echt vond en mijn lezers vertelden mij wat ze daar weer van vonden. We maakten daardoor contact.

Bewustzijn

Het web is veranderd nu we het allemaal gebruiken. We weten allemaal dat we te Googelen zijn. We zijn ons ervan bewust dat aanstaand werkgevers en vele anderen dat ook doen met onze naam in het zoekvenster. We weten allemaal dat de informatie die Google terugspuugt zonder context en uitleg zomaar in beeld verschijnt. Dus zijn we voorzichtiger en denken we goed na over wat we zeggen: kan dat wel? Gaat die mening niet te ver? Moet ik dat niet anders formuleren?

Een lichte vorm hiervan is geen enkel probleem en zelfs een hele prettige manier van met elkaar omgaan. Maar ik heb steeds meer het idee – en merk dat trouwens ook bij mezelf – dat we elkaar in een soort gekke gevangenis houden, waarbij we collectief net doen alsof de wereld alleen maar mooi is en we iedereen basaal wel aardig vinden. Als we onze mening al geven over anderen, doen we dat door middel van subtiele hints (ontvolgen, negeren etc.) om de confrontatie maar uit de weg te gaan. Als we een stevige mening hebben, dan kleden we die zoveel mogelijk uit of houden we het voor ons, want dat kost je volgers/vrienden/fans.

In een tijd waarin we van bedrijven vragen om steeds menselijker te worden, vind ik dat we zelf steeds meer op coroprate communicatie gaan lijken: afgevlakte weldoordachte boodschappen, die niet echt boos maken, maar ook zelden een andere emotie oproepen.

Those were the days

En ja, natuurlijk chargeer ik. Natuurlijk is dat niet alles wat ik op het (social) web voorbij zie gaan. Natuurlijk zijn er mensen die wel echt zijn, die naast dat welkome laagje beschaafdheid niet de Branding-filter aan hebben staan. Maar het zijn er maar relatief weinig, getuige ook mijn DM-box op bijv. Twitter, die wel overloopt van de echte meningen. Meningen die ik in het openbaar dan niet meer terugzie. En niet alleen over mensen, maar ook gewoon over kwesties.

Ik snap het. Zelf vind ik het ook steeds lastiger. Kijk ik soms met weemoed terug naar vroegah toen ik nog in relatieve vrijheid kon zeggen wat ik vond en kon schrijven wat ik dacht. Toen ik nog niet een “personal brand” had. En toen werkgevers niet eens wisten wat een zoekmachine was. Those were the days.

Gevangenis met open deur*

Maar weet je, de gevangenis zit in mijn hoofd. So what als een toekomstig werk-/opdrachtgever mijn mening niet vindt passen bij zijn bedrijf. Kans is groot dat ik daar dan ook helemaal niet op mijn plek zit. Al is het alleen maar omdat werkgevers die denken dat hun werknemers geen leven hebben naast hun werk, niet van deze tijd en een beetje dom (vrije quote Maxima) zijn . Van de gevangenis in mijn hoofd heb ík gelukkig de sleutel, die deur gaat dan ook weer gewoon open.

Ergens in het midden

Weg met personal branden. Weg met dikke lagen zelfcensuur. Weg met bang voor wat een ander denkt en meningen zo verpakt dat ze onherkenbaar zijn geworden. We moeten met z’n allen wennen aan deze nieuwe internetrealiteit, waarin iedereen graag voor zichzelf een Kay van der Linden in zou willen huren om er het gaafst vanaf te komen. We zijn aan het doorschieten naar de keurslijf-kant, laten we snel dat mooie midden weer zoeken: echt jezelf, terwijl je rekening houdt met anderen.

* Ook een mooi boek van Jan Terlouw
No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.