Nieuw

Opinie

Home / Opinie (Page 2)

Je moet waarde toevoegen! Deze opdracht vliegt mij de hele dag via allerlei social mediaplatforms om de oren. Je moet waarde toevoegen! Het is de mantra van die neo-webadviseur. Je moet waarde toevoegen! Het kan vooral worden opgemaakt uit de mond van mensen die nog te lui zijn om ergens op te reageren, te beroerd om een ander echt een handje te helpen. En te oninteressant om zelf iets te melden te hebben. Waarde toevoegen! Het zijn holle beloftes.

Twitter, het blijft leuk. Maar je kunt je ook ergeren. Aan mensen die zich niet aan de regels houden. Want als je dacht dat je vrij was op Twitter, nou dan zit je er toch mooi naast. Klik maar op het plaatje voor een huge versie (en niet te serieus doen joh, het staat je niet!)

Toen mijn vader directeur werd van de Arubaanse Ziektekosten Verzekering (AZV), hadden mijn zusje, mijn moeder en ik geen idee wat dat voor onze familie zou betekenen. Er was op dat moment op Aruba geen algemene ziektekostenverzekering en mijn vader – samen met anderen – stond aan de wieg van de invoering ervan.

Van de ene op de andere dag stond mijn vader dagelijks in de krant, was hij dagelijks terug te zien op het nieuws en hoorden we hem dagelijks op de radio. En geloof me, het was niet allemaal aardig. Sterker nog, naarmate – vooral artsen – zich meer realiseerden dan deze AZV impact zou hebben op hun exorbitante inkomsten, werd de toon steeds grimmiger.

“Ik weet gewoon zeker dat het zo is, want mijn oma – en die zit precies in onze doelgroep – vindt dat ook het beste”. Ken je dat “ik-weet-het-gewoon-want-mijn-oma”-argument? Werkend op verschillende internetafdelingen, heb ik dit argument erg vaak voorbij horen komen.  

De situatie is meestal zo: er is een discussie over een knop, een lettertype, een tekst, een formulierveld of een ander element van een website. Iemand in de groep roept: “Nou mijn vriendin werd laatst erg boos toen het knopje op manier A was.” Waarop een ander uit het team roept: “Ja maar mijn nichtje is echt van deze generatie en zij vond het juist heel handig.” Je komt er niet uit.

De laatste keer dat ik wat bij Dell bestelde was in 1997 (of was het 1998). Het was bij de eerste internetjob die ik had. Mijn toenmalige directeur legde mij in het sollicitatiegesprek uit dat hij “iets” met internet wilde. Wat, dat mocht ik verzinnen want hij had geen idee, maar dat vond ik prima. Voor mijn eerste job mocht ik businessclass naar Engeland en Amerika en ik ging er qua salaris 250% op vooruit. Sweet! Maar goed, terug naar Dell.


Ja, weg met de webredacteur. Want wat doet de webredacteur nou eigenlijk? Dat teksten compact en helder moeten zijn, dat er met tussenkopjes moet worden gewerkt en opsommingen, dat de lezer moet worden geboeid en verleid tot een bepaalde actie (het kopen van een product, het afnemen van een dienst), staat vast. Maar geldt dat feitelijk niet voor elk soort tekst en voor elk type medium?

De kloof tussen marketeers en webredacteuren is in mijn ervaring vaak groot. Webredacteuren zien zichzelf (in algemene termen) als contentspecialisten. Marketeers beschouwen zichzelf als verkoopspecialisten. Dat verschil in accent leidt tot vele botsingen. Jammer wat mij betreft, want beide streven – als het goed is- hetzelfde doel na.

Een redacteur – ook voor een niet – commerciële site –  verkoopt iets. Als het goed is wil zij namelijk dat mensen 1. haar teksten lezen en 2. het doel bereiken waar zij hen heen wil leiden. Om dat voor elkaar te krijgen zal een webredacteur een commerciële kijk op teksten moeten hebben. Waarbij commercieel niet per definitie staat voor het door de strot duwen van een product, maar meer voor het bereiken van een bepaald doel. Dat kan zijn het afnemen van een product, maar ook van een service of zelfs het lezen van een bepaalde tekst.

Pepernoten en zingende kinderkoren luiden ook dit jaar weer de start van de Sinterklaasperiode in. Vol lof en met veel spektakel wordt Sint N. vandaag bij Sneek ontvangen en wekenlang wordt de goedheiligman aan alle kanten bejubeld. Samen met zijn Zwarte Pieten reist hij het hele land door en wordt overal zonder aarzeling binnengehaald tot in de huizen van de mensen toe. Elk jaar erger ik me meer aan dit kinderfeest. Niet zozeer om Sint N. himself, maar meer om die...

Nederland is een land vol atheïsten en agnosten. Nederlanders die het licht wél hebben gezien dragen dit blij, maar vooral gemoedelijk uit tijdens EO-jongerendagen. En van echte bekeringsdrang van de ongelovige medemens is nauwelijks sprake. Zij die wél graag bekeren zoals Jehova’s en mormonen zijn vooralsnog in de minderheid. En over het algemeen kan worden gesteld dat echte religieuze sentimenten – anders dan in Latijns Amerika of een land als Italië – in Nederland gewoon niet leven.  Toch zijn er –...

U bent integratiemoe. Althans, iets meer dan 70% van u is – volgens Maurice de Hond – integratie moe. Moe van de polarisatie, moe van de harde toon. Moe van het geschreeuw. Nederland is moe. Zo moe dat de hele integratiekwestie van de politieke agenda is verdwenen en slechts een onderwerp is van tendentieuze splinterpartijen met grootheidswaanzin die zich in hun eentje een groep wanen. Bij het lezen van de verkiezingsprogramma’s zou je nooit vermoeden dat er in Nederland de afgelopen jaren verschillende...

HET IS niet dat Wilders ons boeven en onze geliefde eilanden boevennesten noemt. Het is niet dat hij niet eens weet dat het Koninkrijk der Nederlanden bestaat uit Nederland, de Antillen n Aruba. Nee, dat is niet wat maakt dat ik als zogenaamd goed gentegreerde allochtoon mij steeds meer afkeer van de Nederlandse samenleving. Dat is niet de reden dat ik zo langzamerhand steeds meer afstand neem van mijn geboorteland en feitelijk aan het on-integreren ben. Nee, de reden daarvoor is...

11 September, een dag die de geschiedenis boeken in zal gaan als een van de zwartere dagen in de westerse cultuur. De wereld was en is, geschokt. Het gevoel van veiligheid van de Westerse bevolking met een grote klap weggevaagd. De realisatie dat ook het Westen en zelfs het almachtige Amerika in z’n hart kan worden geraakt, maakte de gemiddelde Westerling tot een angstig wezen. Plotseling was “de vijand ” wel erg dichtbij. Maar wie was die vijand? De media benoemde...