Nieuw

Opinie

Home / Opinie

Wat gebeurt er wanneer je een volledige generatie vertelt dat zij zich niet aan anderen hoeven aan te passen? Wanneer je hen het idee geeft dat zij de ander niet hoeven te kennen, begrijpen of zich ermee hoeven te bemoeien? Simpel: je krijgt een generatie mensen die zich niet kan handhaven in de dagelijkse realiteit van Nederland en erger nog, de wereld. De autochtone, blanke Nederlander krijgt in de huidige maatschappij niet eens de basale mogelijkheid om te ontplooien. Door hem (vaak...

Een aantal maanden geleden mocht ik in een televisieprogramma aan Job Cohen (toen nog bobo van de PvdA) uitleggen hoe Twitter werkt. Daar ik kreeg ik exact 4,5 minuut de tijd voor, dus erg diep kon ik er niet op ingaan, maar het zette me wel aan het denken.

Bij de voorbereidingen van mijn – net niet – 5 minutes of fame, bezocht ik uiteraard het twitterprofiel van Job (ik tutoyeer maar even nu ik hem les heb gegeven). Mensenkinderen, wat een saai leesvoer was dat. Job is hier, Job is daar, Job doet dit, het was alsof ik toegang tot zijn agenda had gekregen. En hoewel zijn agenda vast vele malen spannender is dan mijn agenda, had ik toch op meer gehoopt.

Binnenkort ga ik op vakantie. Lekker weg uit de maalstroom. Ik ben van plan om het deze vakantie anders aan te pakken. Niks geen stress, niks geen spanning, niks wat me kan afleiden van mijn eindeloze uitzicht op zee. Deze keer, weiger ik pertinent om ook maar één boek mee te nemen. Ja, je leest het goed: ik ben straks 2 weken boekloos.

Laatst zat ik met een nogal websavvy creatieveling een hapje te eten. We kwamen algauw op het onderwerp Twitter: “Ik gebruik Twitter eigenlijk nog maar heel weinig,” zei de websavvy creatieveling: “Ik heb het gevoel dat er eigenlijk niet zoveel zinnigs meer wordt gezegd..”

Verbaasd luisterde ik naar zijn oordeel, nieuwsgierig vroeg ik door, wat bedoelde hij precies?

Doodsbang zijn ze van de vrijheid die het internet heet. Overheden, filmmaatschappijen, de muziekindustrie, de uitgeefwereld.  Allemaal even angstig voor het digitale wilde westen. Allemaal overhoop gegooid door die nieuwe wereld waar zij niet langer de baas zijn. Bang en gevaarlijk, want een kat in het nauw maakt nu eenmaal rare sprongen.

Opgroeien boven een boekenwinkel. Is er een mooiere start in het leven denkbaar? Het was in mijn geval een antiquariaat, waarvan de eigenaar mij altijd in de winkel liet zitten. Ik mocht dan een boek uit de kinderboekensectie uitzoeken, kreeg een eigen tafeltje en zat de hele dag te lezen en pikzwarte thee te drinken. Die thee was vreselijk, maar de geur van oude boeken is voor eeuwig vergroeid met mooie herinneringen aan fantastische avonturen, allemaal tot leven gebracht door de pennenstreken van deze en gene.

Vandaag kreeg ik een brief. Het was een echte, van papier en met de hand geschreven. En hoewel ik nog een hele stapel andere post had, viel de brief vreselijk op tussen alle post van instanties en bedrijven. Zo erg zelfs, dat ik alle andere post liet liggen en alleen de brief ertussenuit trok.

Naar aanleiding van dit artikel dat gisteren op 42bis werd gepubliceerd sprak @HenkHemstra me aan. Zijn boodschap: “wat een slecht artikel, vol propaganda, daarvoor volg ik je niet.” We raakten erover in gesprek en dat was wat mij betreft een prima gesprek, want het zette me aan het denken. Over mijn rol als hoofdredacteur en de platformfunctie (if any) van 42bis.  Tijd voor een stukje van de hoofdredacteur dus. Komt ie…

Het internet heeft iedereen tot mediamagnaat gemaakt. Nu we in Nederland met z’n allen op het web hangen, zijn we allemaal schrijver, eindredacteur en uitgever. Want de taal van het web is toch vooral het geschreven woord. En in een goed opgeleid land als Nederland zijn er maar weinig mensen die van letters geen woorden kunnen brouwen en van woorden geen zinnen.

Maar over de kwaliteit van al dat taalgebruik valt vreselijk te discussiëren. Breezah-taal, sms-lingo en vergeet ook vooral de autocorrectie-functie van al die slimme apparaten niet en voor je het weet ben je in een wereld terechtgekomen waarin het soms moeilijk te volgen is wat mensen nou eigenlijk proberen te zeggen.

Het debat ging van start met een of andere beperkte mevrouw (let op, geen mevrouw met beperkingen, die moeten we niet langs de zijlijn laten staan), die social media toch vooral zo erg vond voor de kindertjes: “Al die jonge moeders van tegenwoordig lopen met de kinderwagen en kijken alleen nog maar op hun mobiel. Ze praten helemaal niet meer met hun kinderen.”

Zijn we lui geworden met z’n allen? De content die we delen, is content die ook gemaakt moet worden. Of het nou gaat om blogs, plaatjes, video’s of etc. zonder inzet van contentmakers was het web een lege plek zonder enige bezienswaardigheid. Maar wordt in het huidige landschap niet vooral de “deler” gefaciliteerd en beloond (met een prachtigggeee personal brand), terwijl de makers het met wat tweets moeten doen? Een korte geschiedenis van de luiheid…

Lang geleden in een koninkrijk dat rechtstreeks uit je inbelmodem kwam, stond het web vol met HTML-pagina’s. De meeste van die pagina’s toonden wat foto’s en wat informatie over de eigenaar. En indien die eigenaar écht kek was een gifje van een brievenbus met een mailtje dat er elke paar seconden in vloog. Het was een lelijke tijd, maar ook een mooie tijd.

Volgens Pinokkio Maxime Verhagen hebben alleen pedo’s last van ACTA. Een beetje flauw Maxime om pedofilie erbij te halen. Beetje makkelijk ook, want dat is natuurlijk totaal de issue niet hier, maar zorgt er wel voor dat mensen zodanig in een stuip schieten dat de echte issue niet eens meer aan bod komt. Bah. 

Ik stel dan ook voor om de hashtag #MaximeLiegt in ál onze tweets te gebruiken. Misschien had hij zelf niet door dat hij liegt en kunnen we de power van zijn geliefde Twitter gebruiken om hem te helpen aan wat zelfinzicht.

Update: terwijl ik dit schrijf bereikt mij het nieuws dat onze europarlementariërs mailtjes met het woord ACTA erin naar een negeer-mapje laten verdwijnen. Heb je een website en een mail verstuurd, laat het dan weten of Twitter, facebook, G+ er ook over. Dit is een belangrijke issue die niet zomaar mag worden genegeerd door de mensen die onze belangen zouden moeten behartigen!

ACTA wordt vandaag getekend door de Europese commissie. Dat is slecht nieuws. Gelukkig is er nog tijd, want het Europese parlement zal er nog over moeten beslissen. Zoals het er nu uitziet zal dat in mei van dit jaar gaan plaatsvinden. 

Wat is dat toch met dat internet dat maakt dat bedrijven en instellingen het nog steeds niet zien als een serieus en volwaardig onderdeel van de organisatie? In de afgelopen jaren heb ik een keur aan uiteenlopende bedrijven van binnen gezien. Als medewerker, als gedetacheerde, als externe adviseur en als leidinggevende. Daarnaast heb ik honderden gesprekken gevoerd met mensen over hun eigen ervaringen op afdelingen die direct of indirect verantwoordelijk zijn voor het webkanaal.

Personal branding, het is de vloek van de echte discussie, de stop op persoonlijke groei en de start van vervlakking. Als we allemaal nou eens zouden kappen met personal branding, dan zouden we weer eens starten met echt contact. Want dit plastic gedoe is bij vlagen niet te harden. 

Gebrek aan inspiratie, het meest gehoorde excuus om niet te starten met een blog, niet te schrijven of in elk geval willekeurige deadlines te missen. Op twitter, via facebook, langs G+ tot mijn mailbox, overal kom ik de geen-inspiratie-klacht tegen. Een heerlijke dooddoener, uitgesproken met de finaliteit van een sterfgeval. Alsof degene die lijdt aan gebrek ervan wil zeggen: “Ik wil heel graag schrijven/maken/doen hoor, maar ja…geen inspiratie hè,” waarbij hij de schouders ophaalt alsof zelfs een kleuter snapt dat er dan niks aan te doen is.

Is er een toekomst voor online marketeers die niks weten van de werking van internet en websites?  En hebben marketeers, die wel weten wat SEO, SEA en bannering is, maar die niet snappen hoe het allemaal feitelijk werkt en tot stand komt, nog wel bestaansrecht? Heb je meer aan de nerd die marketeer werd of aan de marketeer die met nerds moet werken?

En dan is het eindelijk zo ver: dat vreselijk ouderwetsche CMS wordt vervangen door een spikslinternieuw systeem. Yes, denken de mensen die er dagelijks mee gaan werken nu. Yes, eindelijk kunnen we al die mooie dingen die anderen al jaren kunnen. Yes, eindelijk een werkbare situatie. Yes, wave- en terug – het leven is weer mooi!